Arama Kelimenizi yazıp Enter'a basınız.

Çünkü Burası Dünyadır

Yıl 1999

Türk hoca ve beraberindekiler hacca giderler. Dördüncü günde Cennetü’l Bâki tarafındaki kapıda bir arbede görürler, hacıların hepsi yerde yatan kirli sakallı zayıf bir gencin etrafında toplanmış ve genç mermere yatırılmış kalp masajı yapılıyor. Belli ki durum çok ciddi. Türklerin özelliğinden olsa gerek meraklanıp yaklaşırlar. Genç orda ruhunu (emaneti) teslim etmiş, yanı başında Bosnalıların giydiği keçeden şapkalı ağlayıp kendini hırpalayan bir adam görürler, belli ki yakını diye düşünürler ve bizim hoca dayanamaz sorar: ‘’Kim bu, neden ağlıyorsun?’’

Bosnalı adam kendini toparlayarak cevap verir: ‘’Bu delikanlı bizim köyün ayyaşıdır. Gece gündüz içer ve köylüyü rahatsız eder, onu gördüğümüzde yolumuzu değiştiririz, illallah etmiştik ondan. Adı Mestan’dır, yetim ve kimsesiz büyümüştür, ben onun köyünün muhtarıyım.

Bir gün bana gelip dedi ki “Muhtar, ben rüyamda Peygamber Efendimizi (s.av.) gördüm, beni iki omzumdan elleri ile öyle bir tuttu ve salladı ki kalbim yerinden çıkacak hissettim.” Ardından: ‘’Mestan yeter artık ne bu rezilliğin? Kendine gel dedi.’’

‘’Ne olur beni Medine’ye götür müsün muhtar?’’ diyordu Mestan beni her gördüğünde.

Sabahtan akşama kadar ayık gezmeyen Mestan’ın benden içki parası koparmak için böyle dediğini düşündüm başlarda ve cebine üç beş sıkıştırdım. Meğerse bizim Mestan köylüleri de gezip aynı şeyi söylemiş, onlar da inanmamış olacak ki para verip göndermişler.

Sonra Mestan tekrar yanıma geldi, “Muhtar, sen bizim emirimizsin. Sana beni Medine’ye götür diyorum. Vallahi harmanlarınızı yakarım beni Medine’ye götürmezsen.” dedi. Baktım olacak gibi değil el-mecbur çaresizce üç dört ineğimi satıp Mestan ve beraberindekilerle beraber Medine’ye geldik…

Bunları anlatırken gözyaşları dinmeyen muhtar, merakla dinleyen hacılara olayın devamını anlatmış ağlaya ağlaya.

Medine’ye gelir gelmez Hz. Peygamberin (s.a.v.) kabrini soruyor Mestan, tarif edilince koşa koşa gitmeye başlıyor. Mescid-i Nebevi’yi çevreleyen duvarlardan içeriye girince “Ya Resulallah ben geldim.” diye bağırıp ağlaya ağlaya kabire koşuyor. Orda bağırtmaz polisler, ama kimse ses çıkarmıyor onun bu perişan halini görünce.

Yeşil Kubbe’nin altında namaz kılmak için sıralar olur, Mestan orayı sürat teknesi gibi aşıyor ve Hz. Peygamberin (s.a.v.) kabrine suratını dayayarak “Sen davet ettin de ben geldim, sen beni bu kadar mı çok sevdin, ben bütün günahlarımdan tövbe ettim ya Resulullah.’’ diyerek hıçkıra hıçkıra gözyaşlarına boğulur.

Muhtarın ısrarla otele gelmesini istediği Mestan muhtarı geri çevirir. Mescid-i Nebevi gece belirli bir saatte kapanır. Polisler Mestan’ı çıkarmak ister, Mestan zor bela, yalvar yakar onları ikna eder.

Mestan ve Allan Resulü (s.a.v.) beraber sabahlarlar, kabirin dibinden bir an olsun ayrılmaz Mestan, ne büyük şeref…

Mestan iki günü hiçbir şey yiyip içmeden böylece geçirir. Artık rengi iyice solmuştur Mestan’ın, emniyet amiri gelip çıkarmak ister, Mestan çıkmaz istemez. Emniyet amiri “Gel bir şey ye yine girersin.” der ama Mestan yine dinlemez.

En son emri uygulamak zorunda kalan polisler zorla Mestan’ı çıkarmaya başlarlar. Mestan bütün gücüyle haykırır:

‘’Senin misafirine ne yapıyorlar Ya Resulallah (s.a.v.)?’’ Orada bulunan tüm hacılar Mestan’ın bu çaresizliğine ağlarlar.

Mestan polislerin elleri arasında Resulullah’a (s.a.v.) haykırırken canını teslim eder…

İşte Türk ağabeylerin gördükleri, mermerin üstünde hayata döndürülmeye çalışan genç Resulullah’a (s.a.v.) aşığı tövbekâr bir genç Mestan’dır…

Anlayana çok dersler verir gözü yaşlı Mestan son nefesini verirken…

“Harabat ehlini hor görme Şakir, Defineye malik nice viraneler var.” der ya hani Erzurumlu İbrahim Hakkı, işte öyle bir hayattır onunki. Boşuna demezler ey dost, boşuna demezler ‘’Allah’tan alıkoyan ne varsa adına dünya demişler.’’ diye.

Çünkü burası dünyadır. En çok değerlendirdiğimiz, en çok aldandığımız yerdir.
Çünkü burası dünyadır. Adına gölgelik dediği yerdir en sevgilinin.
Çünkü burası dünyadır. Nereye varsan, varamadığın yerdir.
Çünkü burası dünyadır. Üstümüze değil içimize sinendir.
Bazen durur ve ufka bakarak şöyle dersin: ‘’Yorulduk üstelik buna değmedi de.’’
Çünkü hep böyledir hikâyenin sonu.
Çünkü yaşadığımız yerin adı dünyadır…

| Ali Altunkaya

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir