Arama Kelimenizi yazıp Enter'a basınız.

Sanki; Utanmayı Unutmuşuz…

Biz hiç uyandık mı yan binadaki arkadaşımızı öldüren silahın sesleriyle ya da hiç uyandırmaya gelen annemizin sesi yerine bizi uyandıran bomba sesleriyle. Uyanmadık, uyanmadık ama bizim kardeşlerimiz her gün bu korkuyla uyuyup bu seslerle uyanıyorlar. Bilir miyiz biz bu korkuyu?

Hiç bilmeyiz değil mi, hiç…

Peki ya Ortadoğu’da sömürgeciliğin kol gezdiği ülkelerde yiyecek bir lokma bulamayanlar için kaç lokma boğazımızda takılıp kalıyor? Dışarıda bir et yemek için paralarınızı israf ederken kaçımızın aklına o minik çocukların kemiklerine yapışan derileri geliyor?

Bizim taktığımız gözlükler nasıl bir at gözlüğüdür de göremez olduk bunca adaletsizliği?

Giyecek montu, ayakkabısını alacak parası olmayıp soğuktan donarak ölen kardeşlerimiz, peki onlar ne zaman aklımıza geliyor? Dolabımızın içi tıka basa doluyken, giyecek onca montumuz varken hala şu renk montum yok diye mızmızlanırken de geliyor mu o kardeşlerimiz aklımıza? Gelmiyor sanki değil mi bence de gelmiyor, gelse böyle şükürsüz olmayız çünkü, bu kadar şımarmış olamayız.

Ne savaştayız, ne açız ne de soğuktan ölebilecek kadar çıplağız. Bunlara rağmen nerede bizim şükrümüz, nerede bizim Müslümanlığımız? Böyle gidersek de ne mi olur? BEN bomba sesleriyle, SEN aç, O donarak uyanacak o gaflet uykusundan. Razı mıyız böyle bir uyanışa?

Değiliz elbet; önce şükredelim sonra da bu anlattılanları yaşayan tüm insanlara dua edelim. Çünkü onların aklında hep BİZ varız!

Rabbim bizi affetsin, Allah’a emanet olun…

| Şevval Nur Adıgüzel

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir